ФОФУДЬЯ-1976
Jul. 13th, 2010 01:27 amЧаво ми відім на картінє.
Сачинєніє.

Картіну "Добрий моладєц" нарісавал ґеніальньій руссскій крепастной художнік-самаучка Ісаак Матфєіч Сюруа-Распашеллі. На картінє ми відім ентакава добра моладца Прошку, алі Ваньку, алі Мітяя - плоть ат плоті велікава руссскава народа. Яво картуз, касаваротка, парткі і абуткі ґаварят а тфорческам ґенії нашева люда. В руках у парня БАЛАЛАЙКА - всємірна ізвєсТньій музьікальньій інструмєнт, прєдмєт нашей нацианальнай ґордасці. СлОва БАЛАЛАЙКА вашло пашті ва фсе єзьікі; к тактіка-тєхніческім данньім балалайкі с любофью і васхіщенієм атносяцца люді добрай волі ва фсьом мірє.
...Внємля красачньім звукам, Прошка улітаєт куда-та мьіслію - может, ва свєтлає будущеє, может, в суроває і мужествєннає прошлає - ах, какіх тока бліноф нє єдал, какіх тока чайоф нє півал на маслєніцу! Но новьій аккорд, новьій паварот мілодії - і Прошка апять на луґу, срєді прєлєсцєй вєлічєствєннай руссскай пріроди. І крапіва, растущая у самьіх Прошкіньіх ноґ, і бєрьозовьій сітєц рощіцьі, растущей вдалєке слєва, і єлань, размєщонная нєдалєче справа - всьо здєся, всьо прі мєстє!
Вспомніт парєнь, как в рощице, бєрьозовай-то, с мілкай целавалсі, как клюкву сабірал і марошку в єлані - і апять улітіт мьіслію вон - прочь ат луґа ентава, ат дєфкі Нюркі, Бурьонку пасущей, ат рубльоньіх ізб с руссскімі пєчкамі і широкімі камфартабєльньімі палатямі внутрі, ат сєнавала, в катором Нюрку трєтьєва дня тіскал, ат ґумна, ґдє давєча потчєвал снаху ґруздямі...
Пралєтіт он, как ракєта, спасобная паразіть аґрєссара в любой точкє зємнова шара, над рязанскімі прасторамі, над сібірьскімі лєсамі, над ісконна руссскімі зємлямі - Аляскай да Австралієй - і, стукнув лаптямі, прізємліцца в сваєй дярьовнє.
Ех, Расссєя! Жить і працвітать тібє, коль єсть у тібя такіє сьінавья! "Да здрафствуєт прастой русскій чілавєк Прошка!" - маґьом мьі сказать, азнакоміфшись с картінай І.М.Сюруа-Распашеллі, абществєнна-істаріческає значеніє каторой нєсамнєнна.
Пісана в Мацєрі ґарадоф руссскіх, в 1976 годє.
Сачинєніє.
Картіну "Добрий моладєц" нарісавал ґеніальньій руссскій крепастной художнік-самаучка Ісаак Матфєіч Сюруа-Распашеллі. На картінє ми відім ентакава добра моладца Прошку, алі Ваньку, алі Мітяя - плоть ат плоті велікава руссскава народа. Яво картуз, касаваротка, парткі і абуткі ґаварят а тфорческам ґенії нашева люда. В руках у парня БАЛАЛАЙКА - всємірна ізвєсТньій музьікальньій інструмєнт, прєдмєт нашей нацианальнай ґордасці. СлОва БАЛАЛАЙКА вашло пашті ва фсе єзьікі; к тактіка-тєхніческім данньім балалайкі с любофью і васхіщенієм атносяцца люді добрай волі ва фсьом мірє.
...Внємля красачньім звукам, Прошка улітаєт куда-та мьіслію - может, ва свєтлає будущеє, может, в суроває і мужествєннає прошлає - ах, какіх тока бліноф нє єдал, какіх тока чайоф нє півал на маслєніцу! Но новьій аккорд, новьій паварот мілодії - і Прошка апять на луґу, срєді прєлєсцєй вєлічєствєннай руссскай пріроди. І крапіва, растущая у самьіх Прошкіньіх ноґ, і бєрьозовьій сітєц рощіцьі, растущей вдалєке слєва, і єлань, размєщонная нєдалєче справа - всьо здєся, всьо прі мєстє!
Вспомніт парєнь, как в рощице, бєрьозовай-то, с мілкай целавалсі, как клюкву сабірал і марошку в єлані - і апять улітіт мьіслію вон - прочь ат луґа ентава, ат дєфкі Нюркі, Бурьонку пасущей, ат рубльоньіх ізб с руссскімі пєчкамі і широкімі камфартабєльньімі палатямі внутрі, ат сєнавала, в катором Нюрку трєтьєва дня тіскал, ат ґумна, ґдє давєча потчєвал снаху ґруздямі...
Пралєтіт он, как ракєта, спасобная паразіть аґрєссара в любой точкє зємнова шара, над рязанскімі прасторамі, над сібірьскімі лєсамі, над ісконна руссскімі зємлямі - Аляскай да Австралієй - і, стукнув лаптямі, прізємліцца в сваєй дярьовнє.
Ех, Расссєя! Жить і працвітать тібє, коль єсть у тібя такіє сьінавья! "Да здрафствуєт прастой русскій чілавєк Прошка!" - маґьом мьі сказать, азнакоміфшись с картінай І.М.Сюруа-Распашеллі, абществєнна-істаріческає значеніє каторой нєсамнєнна.
Пісана в Мацєрі ґарадоф руссскіх, в 1976 годє.
no subject
Date: 2010-07-13 11:14 am (UTC)